James Hetfield: Album sam w sobie był pokazem tego, co potrafimy i co jesteśmy w stanie grać. Umieściliśmy sześć riffów w jednej piosence? Umieśćmy osiem, niech szaleństwo trwa! Słucham sobie tego albumu i wydaje mi się, że jest bardzo progresywny. Dźwiękowo album posiada trochę niedociągnięć, ale chcieliśmy iść do przodu po Master of Puppets. Po wydaniu tej płyty, byliśmy w długiej trasie. Pierwsze koncerty na wielkich scenach, pirotechnika, efekty specjalne, większa teatralność.

Miksowaliśmy album, będąc na trasie. To oczywiście żadna wymówka dla jego brzmienia, ale nasze uszy były zmęczone. Ale to nieważne, zawsze gdy spytam ludzi, który album jest ich ulubionym, część z nich wskaże Justice. To świetne, że ludzie odnajdują się w różnych naszych epokach.

Ale czy jest to ulubiony album Jamesa?

Nie za bardzo. Jeśli przesłucham piosenka po piosence, na pewno stwierdzę, że kilka z nich jest absolutnie świetnych, podobnie jak przed momentem, gdy słuchałem ReLoad. Ale jako album i okres czasu Justice nie jest dla mnie najlepszym wspomnieniem. Piosenki są dobre. Musiałbym jednak wymazać z pamięci tamtejsze dni, aby je w pełni docenić.

Jaka więc płyta jest ulubioną w dorobku zespołu?

Kolejna. Zawsze jest nią kolejna. Uważam, że Death Magnetic jest świetnym albumem. Ale zawsze można nagrać coś jeszcze lepszego. Święty Graal gitarowego brzmienia? Nie zdobyłem go jeszcze, ale zdobędę – na kolejnym albumie. Napiszę idealne, perfekcyjne piosenki na następnym albumie. Zawsze jest głód aby zrobić to jeszcze lepiej.