Byłeś tenisistą grupy juniorów w Danii. Byłeś pasjonatem jak John McEnroe?

Lars: Pochodzę z długiej linii tenisistów- mój dziadek był najlepszym tenisistą w Danii, mój ojciec był zawodowym tenisistą- z powodu mojego nazwiska, wszystkie oczy były zwrócone na mnie. Jeśli miałbym agresywną postawę, ludzie po prostu by mnie pochlastali. W retrospekcji, nie byłem tym bardzo zainteresowany.

Wszyscy czterej w zespole jesteście ojcami. Czy macie Metallikowe zabawy-randki?

L: Taaa, nazywają się letnie trasy koncertowe. Najstarsze dziecko Hetfielda to dziewczynka, a moje najstarsze, Myles, to chłopak. Bawią się razem za sceną. Jak dotąd, wszyscy się dogadują, nie wiem czy będzie Some Kind of Monster część druga: Nadejście Dzieciaków. Czy pewnego dnia Myles zacznie się umawiać z córką Jamesa Hetfielda? Byłbym za tym. Może moglibyśmy być razem dziadkami.

Skonsumowałeś legendarne ilości alkoholu. Czy kiedykolwiek rozważałeś pójście na odwyk, jak zrobił to James?

L: Nie, ponieważ nigdy nie czułem, żebym miał z tym problem- to było zawsze picie towarzyskie. Szczerze, nigdy nie piłem aż tyle co Hetfield. Spójrz na mnie, ważę 138 funtów. Gdybym wypił pięć piw, przewróciłbym się, a gdyby James wypił pięć, powiedziałby „Potrzebuję 15 więcej”. Nigdy nie byłem typem kolesia: budzę-się-i-sięgam-po-butelkę-whiskey. Miałbym przynajmniej tyle przyzwoitości, by najpierw zjeść śniadanie.

Rzuciłeś kokainę parę lat temu. Czego Ci najbardziej z tamtego czasu brakuje?

L: Takiej męskiej przyjaźni. Dwóch facetów w męskiej ubikacji- to w takim momencie wydaje się najważniejsze miejsce na świecie. Właściwie odkąd przestałem brać, chodziłem z kumplami do męskiej ubikacji, tylko po to, by znowu poczuć trochę tej męskiej przyjaźni.

Twoja dziewczyna, Connie Nielsen, jest extra laską. Czy jest z Tobą bardziej dla twoich pieniędzy czy z powodu twojej sławy?

L: Jest ze mną bo jestem super. W 2004, kiedy się rozwodziłem a ona zrywała swój związek, mieszkaliśmy w tym samym hotelu w Danii. Już się wtedy znaliśmy. Ona promowała swój film i w ciągu tygodnia wylądowaliśmy w jednym pokoju. Zamierzamy razem się zestarzeć. Małżeństwo, nie wiem. Żaden z nas, z zespołu, nie miał wspaniałych doświadczeń z nim [małżeństwem] związanych.

Raz zażartowałeś, że kolekcja video Metalliki powinna być nazwana 15 lat okropnych fryzur. Kto miał najgorszy fryz wszechczasów?

L: Hammett zapuszczał przez jakiś czas dready- ale trochę niezdecydowanie. Ale Hetfield nosił przez pewien czas w 1995 "mullet", więc to jemu należy się złoty metal.

Death Magnetic rządzi ale co z jakością audio? Wszystko jest skompresowane, super głośne i tandetne. Kto ponosi za to winę? Rick Rubin?

L: Słuchaj, z jakością audio nic nie jest. Mamy 2008 rok i tak się nagrywa płyty. Słuchałem tego w moim samochodzie i brzmi zajebiście. Zadaniem Ricka jest sprawić by to brzmiało głośno, by dźwięk wyskakiwał z głośników. Ja i James zgodziliśmy się, że pozostaniemy z boku i nie będziemy włazić Rickowi w drogę. Nie można tego na niego zwalać- to nasza płyta i przyjmę krytykę, ale częścią bycia w Metallice jest to, że zawsze jest ktoś, komu się nie podoba to, co robisz.

Poza wydaniem albumu w całej czarnej okładce, co było najbardziej przewrotnym momentem Metalliki?

L: To było gdzieś w Wisconsin w trasie Black Albumu. Miałem dwa zestawy perkusji; gdy zaczynałem na nich grać, znajdowały się pod scena i wynurzały się w czasie gdy ja na nich grałem. W połowie koncertu idę do drugiego zestawu perkusji, zaczynam grać utwór, a zestaw się nie podnosi. Grałem przez następne 15 minut pod sceną.

Moja mama chce wiedzieć, dlaczego zawsze plujesz drinkami na swoich fanów podczas koncertów? Mi się to podoba ale moja mama tego nie rozumie.

L: Dzielę się. Sposobem w jaki z zestawu perkusji możesz podzielić się tym co pijesz , jest wrzucenie im [fanom] tego w usta. Niehigieniczne? Słuchaj, nie mam AIDS, gruźlicy ani żółtaczki.

Czy kiedykolwiek rozważałeś wydanie solowego albumu Larsa Ulricha?

L: To będzie najkrótsza odpowiedź dnia: nie. Kiedy myślę o liście rzeczy, które bym robił, na pierwszym miejscu byłby prawdopodobnie film- czy to pisanie scenariusza, czy produkowanie, czy reżyserowanie. Ale solowy album Larsa Ulricha? Oszczędzę świat.

Kiedy byłeś w trasie z Guns N’ Ross w 1992, co było najbardziej szaloną rzeczą, jaką widziałeś, że Axl robił?

L: Axl to przyjaciel i nie chcę kompromitować tego. Ale co do szalonej "zabawy": [Axl] wypisywał codziennie swojemu przyrodniemu bratu Stuartowi czek na 25,000 dolarów, na wydawanie luksusowych imprez. To było tak, byliśmy w Indianapolis, więc wszędzie tam były samochody Formuły 1, z dziewczynami ubranymi w uniformy załogi mechaników. To był dekadentyzm na najwyższym poziomie jaki kiedykolwiek widziałem, rodzaj dziwaczności Kaliguli [Kaligula był rzymskim cesarzem, słynącym z przepychu, rozrzutności i wyprawiania "nieprzyzwoitych" uczt]. Odbywały się orgie, oczywiście. Czy byłem w to zamieszany? Tak. Cóż, byłem w tym samym pokoju- zostawmy to tak.

W Some Kind of Monster doprowadziłeś byłego gitarzystę Metalliki, Dave’a Mustaine’a, do płaczu. Kto jeszcze przez ciebie szlochał?

L: Moje dzieci, ja sam, mój ojciec. Ale tamto z Davem Mustainem, człowieku, to było płakanie na małym poziomie. Nie beczał głośno ani nic. Od tamtej pory nie słyszałem od Mustaine’a słowa. Lubię Dave’a Mustaine’a. Myślę, że jest większym muzycznym geniuszem, niż za jakiego jest uważany. Bardzo chciałbym, żeby się odezwał.

W 1986, uniknąłeś uderzenia autobusu, które zabiło waszego basistę Cliffa Burtona. Jaka jest druga sytuacja, w której byłeś tak blisko śmierci?

L: To było na lotnisku w Oakland, chyba w 2002 albo 2003 roku, i ktoś może stwierdzić, że wtedy byłem bliższy śmierci. Ja i moja żona Skylar i dzieci mieliśmy parogodzinny lot bez jedzenia i umierałem z głodu, więc poszedłem po pizzę. Połknąłem kawałek i część poleciała nie w tą dziurę. Przez 30 sekund nie mogłem oddychać, aż ktoś podszedł do mnie z tyłu i zrobił ten rękoczyn Heimlicha [gwałtowne uciśnięcie przepony, by ciało obce wypchnąć z tchawicy]- pizza wyskoczyła i wylądowała 12 stóp dalej. Odwróciłem się i zobaczyłem, że to moja żona właśnie uratowała mi życie.

Dręczyliście waszego ostatniego basistę, Jasona Newsteda, całkiem ostro- demolowaliście jego pokój hotelowy, rozsiewaliście plotki, że jest gejem, obrzucaliście go mięsem w cieście. Dlaczego nie znęcaliście się nad nowym kolesiem, Robertem Trujillo?

L: Być może dlatego, że on zastąpił kogoś, kto dobrowolnie opuścił zespół, a Jason zastąpił kogoś, kto zginął. Mieliśmy po 23 lata i nie wiedzieliśmy jak poradzić sobie ze śmiercią. To [znęcanie] nie było tak podłe, jak zostało pokazane- to była tylko dobra, głupia zabawa. Jestem pewien, że Jasonowi nie przeszkadzało bycie w centrum uwagi od czasu do czasu.

Jesteś kolekcjonerem sztuki. Czy to twoja gejowska cecha?

L: Nie. Powinieneś zobaczyć moje wrażenie chodzenia jak modelka-umiem się puszyć. Ale nigdy nie myślałem, że jestem gejem, nigdy nawet przez moment. Czasami by zrobić prowokację, całowałem innych facetów. Ja i Kirk pocałowaliśmy się przed kamerą, żeby wzbudzić reakcję. To rodzaj zabawy, ponieważ ludzie na to reagują, ale seksualnie to mnie nie interesuje.

20 kwietnia 2004, na Long Island, w Nowym Jorku, zanim zaczęliście grać „Sad but true”, dałeś mi swój przepocony i zasmarkany ręcznik. Czy następnym razem, gdy cię zobaczę, chciałbyś go z powrotem?

L: Dzięki, że pytasz. Ale mamy zapas nowiuśkich ręczników, które tylko muszą zostać zapocone i zasmarkane. Wkrótce przyjedziemy w pobliże twojego miasta.

 

Źródło: overkill.pl