1. Master Of Puppets z płyty o tymże tytule (1986). Ma prawie 9 minut, co sprawia, że to jedną z najdłuższych piosenek w metallikowym katalogu, ale każda jego sekunda jest bardziej niż mistrzowska. Dziki Hetfield wysunięty na przód, ale z kombinacją z perkusistą, Larsem Ulrichem i gitarzystą prowadzącym, Kirkiem Hammettem biją i kopią. Tylko ...And Justice For All i Metallica sprzedały się w większej ilości kopii niż Master Of Puppets. Warty podkreślenia jest wymowny refren ("Master! Master!"), który jest tu powtarzany 11 razy. Każdy z nich jest jak wybuch bomby atomowej.

2. Battery z Master Of Puppets (1986). Battery otwiera Mastera kilkoma brzdąknięciami gitary opartych na stylu flamenco. To taka niezła zmyłka; utwór jest jednym z najciężej kopiących z okresu młodej Metalliki. "Whipping up a fury, dominating flurry, we create the battery," wyszczekuje Hetfield. To nie poezja, ale działa. Świetny kawałek!

3. One z ...And Justice For All (1988). Kiedy basista Cliff Burton zginął w wypadku samochodowym w 1986 zespół zdawał się pogrążać w ich własnych smutkach, potem został okrzyknięty wdzięcznym mianem - Alkoholica. Ulrich, Hetfield i Hammett odbili się mocno od dna i powrócili z nowym basistą - Jasonem Newstedem - na pokładzie dołączonego od anty-wojennej ody One, to ich pierwsze uderzenie w mainstream. Utwór ten także zapewnił im długo wyczekiwaną nagrodę Grammy.

4. Seek and Destroy z Kill 'Em All (1983). Możecie tu usłyszeć piski głosu przechodzącego mutację [czy ja wiem... na demo No Life 'Till Leather słychać te piski bardziej - przyp. Morgoth] - Hetfield i Ulrich mieli po 20 lat kiedy wydali Kill 'Em All- ale riffy są tak ciężkie, że większość nie zwraca na wokal uwagi. Teraz to nagranie brzmi trochę cienko w nowoczesnych formatach. Seek and Detroy jest ciągle gwoździem programu każdego koncertu zespołu.

5. Creeping Death z Ride The Lightining (1984). Nie pominiemy roli Newsteda (który grał dopóki nie odszedł i nie zastąpił go Robert Trujillo) grającego Creeping Death na koncertach. Utwór traktuje o motywie biblijnym, który na scenie był tłem do obłąkańczego krzyku Newsteda: podczas zmiany tempa w środkowej części piosenki krzyczy powtarzając "Die! Die! Die!". Piosenka sama w sobie jest zadziwiająca a Newsted sprawił, że stała się wspaniała.

6. St. Anger z St. Anger (2003). Bębny brzmią jak metalowe beczki, co wcale nie pomaga. Ta piosenka nie ma także solówek, co sprawia, że wszystko brzmi jeszcze gorzej. Jedno z najbardziej nieznośnych osiągnięć Metalliki ma trochę błędów, ale nie będziemy wyszukiwać kilku gaf w całej kompozycji. Sześć minut oczyszczających riffów. Te ucięcia pokazują, do czego zostały stworzone subwoofery.