Poniższy tekst na podstawie "METALLICA sznurki pana Boga" Igora Stefanowicza.

James Alan Hetfield, urodzony 3 sierpnia 1963 roku w Los Angeles, na początku lat osiemdziesiątych nie tylko pracował w rzeźni, ale też grał w różnych zespołach rockowych. Należały do nich Obsession i Leather Charm. Dla Jamesa muzyka również była ucieczką. Gdy Lars próbował wykręcić się przed tenisem, James chciał zapomnieć o problemach i tragediach rodzinnych.

Rodzice Hetfielda byli scjentystami (należeli do sekty religijnej Christian Science). To amerykańskie stowarzyszenie wyznaniowe założone w drugiej połowie dziewiętnastego wieku zapewnia, że wiara to jedyne źródło zdrowia i wiedzy. Jeśli więc ktoś jest chory i głupi, to znaczy jest człowiekiem małej wiary. Słowem scjentyści nie życzą sobie pomocy lekarzy i tak dalej.

Matka Hetfielda zmarła na raka. Nie poddała się leczeniu, nie zgodziła się nawet na przyjęcie środków przeciwbólowych. Te i inne wydarzenia związane w jakiś sposób z religią rodziców miały na Jamesa wielki wpływ. Dał temu kilkakrotnie wyraz w przyszłości - w swoich tekstach. Brzemienne w skutki ogłoszenie w "The Recycler" ukazało się wiosną 1981 roku. W maju UIrich i Hetfield już się znali, ale dopiero po powrocie Larsa z letniego wypadu do Europy przystąpili do wspólnej pracy. To jedna wersja wydarzeń. Według innej dopiero po wakacjach UIrich wpadł na pomysł założenia zespołu. Rzucił tenis, by grać na perkusji - powie potem Hetfield o UIrichu. Miał tylko jeden talerz, który ciągle się przewracał. Musieliśmy przerywać granie, by mógł go postawić. Cóż, początki zawsze są trudne. Hetfielda niezbyt satysfakcjonowała praca z Leather Charm, więc UIrichowi bez trudu udało się przeciągnąć go na swoją stronę. Na początku nie musiało być różowo, bo obu panów dzieliła nie tylko różnica wzrostu, ale i zainteresowania muzyczne. Po prostu James, jak większość Kalifornijczyków, nie miał zielonego pojęcia o brytyjskich wyjcach, którymi zachwycał się Lars. Agitacja Duńczyka trafiła jednak na podatny grunt - kolega wyzbył się wkrótce wszelkich oporów przed kopiowaniem dokonań czołowych zespołów nurtu New Wave Of British Heavy Metal. Obaj panowie postanowili:

"Zakładamy zespół, by grać brytyjski metal, na przekór amerykańskiej konserwie, a potem się zobaczy."

Dla Hetfielda pomysł grania nowej, innej muzyki był wyzwaniem, które przyjął z radością. Zawsze szukałem czegoś innego, czegoś, co inni nie zawsze rozumieli- mówi. Gdy słuchałem Black Sabbath, moi kumple mówili: "Mama nie pozwala mi kupić tego albumu. Jest przerażający, będę miał po nim koszmary senne". Bawiło mnie to. Gdy słyszałem coś podobnego o jakiejś płycie, wiedziałem, że muszę ją mieć. James kształtował swoje zainteresowania muzyczne, przekopując się przez kolekcję płyt starszego, przyrodniego brata. Kolekcję pełną dość ciężkich pozycji.